Biografie

Geboren Rotterdam, 4 december 1875 – overleden Rotterdam, 16 november 1945.
Johan van Mastenbroek was een Nederlandse kunstschilder die vooral bekend werd met zijn havengezichten van Rotterdam en directe omgeving. Daarnaast omvat zijn oeuvre o.a. de toenmalige Zuiderzeewerken, polderlandschappen, enkele portretten en jachtscènes. 

Van Mastenbroek’s vader Johannes (1827-1909) speelde een belangrijke rol voor de vroege aankopen van zijn werken; deze had via zijn Rotterdamse kunsthandel uitgebreid contact met Hermanus Tersteeg (1845-1927), destijds de chef van het Haagse filiaal van de Goupil & Cie en zo een belangrijke handelaar van de toenmalige eigentijdse kunst in Nederland. Tersteeg kocht al in 1894 een aantal van zijn vroeg gemaakte aquarellen en tekeningen en bemiddelde later ook bij de doorverkoop ervan aan zijn buitenlandse handelscontacten.
Het was ook via dezelfde Tersteeg dat hij contact kreeg met Jacob Maris die een zichtbare invloed op zijn schilderen zou krijgen en hem ook adviezen gaf. Toch moest hij nog enkele jaren gedeeltelijk als hout- en marmerschilder zijn inkomen verdienen, maar zijn werkgever verlangde al gauw ook aquarellen in de wintermaanden, wanneer het ‘verven’ stillag. In 1894 kocht hij een fiets om zo een grotere actieradius te krijgen en ook buiten de stad Rotterdam te kunnen werken. Hij schilderde en tekende nu ook in Amsterdam aan het IJ, Zaandam, Schiedam en in verschillende Zuiderzeestadjes.
Circa 1895 besloot hij als zelfstandig kunstenaar te werken; de achterkamer van zijn ouders kreeg hij als atelier ter beschikking. Zijn eerste verkopen naar Engeland vonden plaats in 1895; deze breidden zich al gauw uit en in 1896 werd hij uitgenodigd om in Engeland te komen werken voor de kunsthandel Burrington & Boss, wat hij drie maanden lang deed. Hier ontmoette hij in Newhaven zijn toekomstige vrouw Margareth Wellsted.[2]
Na in 1898 de prijs van de Academie ontvangen te hebben werd hij door Jacob Maris voorgedragen als lid van ‘Pulchri’ in Den Haag; Tersteeg had hierin mede bemiddeld.

Tot kort voor 1940 reisde hij nog geregeld iedere week uit Scheveningen naar Rotterdam om door de havens te zwerven en voor de zoveelste keer de activiteit daar op hem in te laten werken. In zijn laatste jaren lag zijn huis naar eigen zeggen tjokvol met tekeningen en schetsen die hij kon benutten voor het maken van een schilderij. Zoals veel andere schilders van stadsgezichten ging hij met zijn olieverfschilderijen van Rotterdam, Delfshaven, Schiedam en Dordrecht vrijelijk om met de topografische gegevens; hij ‘verbreedde’ daarbij ook vaak de compositie van zijn schets. Maar in zijn forse aquarellen die hij buiten maakte volgde hij tamelijk nauwkeurig de topografische gegevens, zoals hij die ter plekke aantrof. Zijn voorstudies kwamen soms meerdere malen in een ander schilderij terug, soms ook met grote tussenpozen van jaren

(bron Wikipedia)